గవాక్షాల గమన దృశ్యం
---------------------------రావెల.

నాలుగ్గోడల మధ్యన నలుగుతూ
నగ్నంగా బ్రదుకును వెడలదీసుకోని
వ్యధార్త హృదయాలు మనవి.
మన మందరం ఎప్పుడూ కలసి కట్టుగానూ,
అప్పుడప్పుడూ విడి విడిగానూ
అంతరంగాల్లో మధనపడుతూ
అక్కదికక్కడే ఆవేశ  కావేషాలను
అణచిపెట్టుకుంటూ కాలాన్ని వెచ్చిస్తూ పోతున్నాం.

పగలు వెలుగులు ప్రకాశిస్తున్నంత కాలం
వేదనాభరిత హృదయాలతో వేగుతూ వుండడం
రాత్రయేసరికి చీకటిగుయ్యారంలో మ్రగ్గవలసి రావడం
ఒకరి మా నసిక స్థితి మరొకరికి కనబడకుండా
జాగ్రత్తలు తీసుకుంటూ జరిగిపోతూ వుంటాం.

రుతువులేవయినాగానీ
  కృద్ధ  గాత్రాలతో సర్దుకు పోవాల్సింది మనమేగదా!!
ఎండలకు గుండెలు వ్రయ్యలయేలా చిట్లుతూ
వానలొచ్చేసరికి తడిసి ముద్దగా మారుతూ
తలతుడుచుకునే వీలుకూడా   దొరకబుచ్చుకోలేని దైన్యం మనది.

వాతావరణాల వైవిధ్యాలతో వ్యధార్త హృదయాలతో
ధూర్త జీవుల్లా బ్రదుకునీడుస్తున్న ధూ ళీ  ,  దూసరాలమేగదా   మనం.

ఒక్కో ఋతువులో ఒక్కొకరకంగా  ప్రకృతి హింసా ప్రవృత్తికి
గురవుతూ మనసును ముక్కలు చేసుకుంటూ బ్రదుకును వెడలదీస్తున్నాం.
వయసు భారంగామారుతున్నా అలాగే స్థిరచిత్తులుగా
కాలం వెళ్ళదీసుకుంటూ
అమరజీవులుగా మిగిలిపోతున్న అల్పులం మనమేగదా!!
===============================================