నాకెప్పుడూ క్రమేపీ అదృశ్యమవాలన్నాలోచనేలేదు.
రాత్రంతా నన్ను మురిపాలలో ముంచితేల్చే
కలల సామ్రాజ్యాన్ని కన్నులెదుటనుంచి
 దూరంగావించుకోలేను .

ఉదయాన్నే ఇంటిముందు తోటలోని చెట్లపై
మావిచిగురులుతిన్న కోయిలమ్మలు
మధురాతిమధురంగా తమ స్వరాలను
శృతిజేసుకుని స్వరాభిషేకంకు సిద్ధమవుతున్నాయి.
నా శ్రవణేంద్రియాలకు విందునివ్వాలని ప్రతినిత్యం
ఉత్సాహాన్ని ప్రదర్శిస్తుంటే వద్దని వారించాలనిలేదు.

ఎదురుగా చిరుగాలికి సైతం రెపపలాడుతూ
తలలూపే పూలరెమ్మలను రాత్రంతా పడినజల్లులకు
ప్రసరించదలుచుకున్న సురభిళ పరిమళాలను
ఆస్వాదించకుండా వైముఖ్యాన్ని ప్రదర్శించలేను.

అందుకే నాకిలా ఉన్నపలాన
అదృశ్యమవాలన్న కృతనిశ్చయమేమీలేదు.

====================================