ప్రప్రధమంగా భగవంతుడు
ధరణీతలాన్ని సృష్టించాడు.
అది అతన్ని తృప్తిపరచలేకపోయింది.
కొండా,కోనలను, చెట్తూ చేమలనూ
పశువుల సంతతినీ
సృఏష్టించి ధన్యుడయానని భావించాడు.
ఐనా ఇంకా తృప్తిచెందక, స్త్రీపురుషులను
రామణీయకంగా సృష్టించి తృప్తిపడిపోయాడు.

మొట్టమొదటిసారిగా మనం ఒకరికొకరం ఎదురయినప్పుడు
కనులు కనులూ కలిసిపోయి హృదయాలు యేకమై నిలిచాక
మనసులను ఇచ్చిపుచ్చుకుని మనోజ్ఞంగా జీవనం సాగించాలని
తీర్మానించుకుని స్థిరపడిపోయాము.
ఇక ఆ క్షణం నుంచి మధురాతిమధురమైన కలలను
కంటూ జీవితాన్ని ఆనంద నదనవనంగా తీర్చిదిద్దుకుని
ఆదర్శజీవితం గడపాలని గట్టిగా తీర్మానాలనుచేసుకున్నాం.

భావికాలపు ఆశలౌషోదయపు కాంతులను భద్రంగా
మనగుండెగొంతుకలలోకి కుదురుగా నిలుపుకున్నాం.
ఆకాశపరిధిలో అందంగా మెరిసే పున్నమిచంద్రుడినీ
తళతళమెరిసేతారకలనూ వీక్షిస్తూ కనులకు విందుగా స్వీకరించాం. ఆనంద వార్ధిలో తేలియాడడం మొదలెట్టాం.
ప్రణయగీతాలను పాడుకుంటూ,జానపదగీతాలను
వల్లెవేసుకుంటూ ఉల్లములను రంజింపజేసుకుంటూ కాలం గడిపాం.
వెన్నెల వానలో తడిసిముద్దయి మురిసిముక్కలయిపోయాం.

ఇప్పుడెందుకో మరి యిలా ఇద్దరిమధ్యా అపార్ధాలు చోటుచేసుకుంటున్నయ్.
పొద్దునలేచింది పొరపొచ్చాలనే ఫలహారాలుగా స్వీకరిస్తున్నాం.
ఒకరంటే ఒకరికి గిట్టనిస్థాయికి దారుణంగా దిగజారిపోయాం!
మనిద్దరిమధ్యనా వెలిగుతూ ప్రకాశవంతంగా ఉన్న ప్రణయ  జ్యోతులన్నీ
అఖండంగా వెలగడం మానేసి మలిగేదిశగా ప్రయాణం మార్చుకుంటున్నాయ్.
ఆశగా మన శ్వాసలను మలుచుకున్నమనం ఇవ్వాళ నియంత్రణ దిశగా
వాటినిమరలించుకుని ఖేదపడుతూ జీవిస్తున్నాం.
ఆశలిక అడియాసలవడం మొదలయింది. నాకనుచూపుమేరల్లో
నీవు కనబడకుంటే చాలనుకుంటూ క్షణమొగ యుగంగా గడుపుతున్నాం.
అప్పుడునీవు వల్లించిన సుప్రభాత సూక్తులేమయాయి?
సూర్యోదయపు సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదించిన
ఈ గ్రహణమెలా దాపురించింది?
ఆశాఉషస్సులన్నీ యెలా అంతర్ధానమ్యిపోయాయి?
అనుభూతులూ అనుభూతులన్నీ ఇలా చేదుజ్ఞాపకాలుగా మిగలడమెందుకు?
నా అశ్రు సంద్రంలో నిన్నునిలువునా ముంచేయాలన్న కోర్కెలా నాకుపుట్టింది?
నిన్నటిదాకా మన మధ్యన ప్రభవించి, పరిమళించిన సురభిళపరిమళాలేమయిపోతున్నాయి?
ఈ లావణ్యసీమలోంచి లాంచన ప్రాయంగా మనం నిష్క్రమించక తప్పదా?
====================================================