ఇవ్వాళనేను నా మనసులో
నిర్మితమైన అందాల బృందావనంలోకి
విహరించాలని నిర్ణయతీసుకున్నాను.
అదేమిటో నా  అంతరాత్మ నీ పేరునే
పదే పదే జపిస్తూ నన్ను
 ఆనందమనే నదిలొకి
ముంచేసి మరీ మురిసిపోతున్నది.


ఆకుల గలగలలనీ నీవు నాతో
సంభాషిస్తున్న తీరునే గుర్తుచేసి
నన్ను ఆనంద వార్ధిలో ఓలలాడిస్తున్నది.
నిశ్శబ్దం ఆ వనంలోకి చొచ్చుకునిపోయి
నీకూ నాకూ మధ్యన అగాధం ఏర్పరచాలని
విరామమెరుగకుండా శ్రమిస్తున్నది.

మౌనందాల్చిన ఋషిపుంగవుల్లా తరువులన్నీ
పొగమంచులోకప్పబడి హిమాలయాల ప్రశాంతతను
జ్ఞప్తికితెచ్చే మహిమాలయాల్లా
 సోదాహరణాలై నిలుస్తున్నవి.

ఆలోయమలుపులో తచ్చట్లాడుతున్నది నువ్వేకదా
రా గబగబా వచ్చేసి నులివెచ్చని నీ కౌగిలిని
చలికోటులా నాకు కప్పేసి నన్ను అలరించు!

నీకోసం వేచి వేచి నిద్రలేమితో మూతలువడుతున్న
నా నేత్రాలు నిన్ను లీలగా గుర్తుపట్టాయిలే!!
నువ్వు దూరమైన క్షణాలన్నీ నన్ను మూగగా
రోదించడం మానమని హితబోధజేసి ఓదారుస్తున్నది.

ఇప్పుడప్పుడే ఈఆహ్లాదకరమైన వాతావరణంలోంచి
చిత్తగించమని నువ్వెంత ప్రాధేయపడినా నా అంతరాత్మ
ససేమిరా ఒప్పుకోవద్దని ఈ ఆనంద నందనవనాన్ని
విడనాడం నావల్లకాదని తేల్చిచెప్పమని ఆఅజ్ఞాపిస్తున్నది.

ఇంకా ఈ మనోవల్మీకంలోనే నిరంతర ధ్యానమగ్నుడనై
నా ఆలోచనా పరిధిని దిగంతాల అంచులదాకా
విస్తరించుకోవాలన్న ఆశ నన్ను అనూహ్యంగా లొంగదీసుకుంది.
ఇక్కడపూచేపూలూ వీచేగాలి నన్ను నీలానే ఆప్యాయతానురాగ బంధాలతో
అనుభూతి నదుల్లో ముంచి తేల్చేస్తున్నాయ్.
ఆనందం జీవనది యన్న ననుడిని నాకళ్ళెదుటనే
సాక్షాత్కరింపజేసి సావదానుడిగా మార్చేస్తున్నాయ్.

=======================================