బాధ కవితను పుట్టిస్తుంది
అనుకున్న విధంగానే కంటనీటిని
ధారాపాతంగా వర్షింపజేస్తుంది.
పోయినోళ్ళు ఎంతమంచివారయినా
మనం వెంటబడి అక్కడిదాకా వెళ్ళేదాకా
వేదనాతప్తయైన హృదయం ఘోషిస్తుంది.
ఇది జీవనసత్యమని గుర్తెరిగినా
ఏమీ చేయలేకపోతున్నామన్న  అసమర్ధత
ముల్లయి  పొడుస్తూనే ఆ గతాన్ని
గుర్తుకు తెస్తూవుంటుంది.
=============================