చేతులు ఒకటినొకటి చాలనం చేసుకున్నాయ్
కనులు కనులను ఆత్మీయంగా కౌగలించుకున్నాయ్.
అలా మొదలయిన మనకలయిక హృదయగత
భావాలను మేదువుగా ఆవిష్కరించుకున్నాయ్.
అది గ్రీష్మర్తువులో చల్లబడిన సాయంసమయం
గోరింటాకు సువాసనలు గాలిలోకెగిరి తిరిగివచ్చి
నాసికాపుటాలచెంత నర్తిస్తున్న శుభముహూర్తం  .

నాపెదవులనంటిపెట్టుకోవాల్సిన వేణువు నేలకు
జారిపడి ముఖం ముడుచుకుని కూర్చున్న ఘడియలు
ఇంకా నీ పూల మాలనుకడుతున్న పనికూడా పూర్తవలేదు.
మనిద్దరిమధ్య పొడసూపిన ప్రణయం సాధారణ
గీతంలా నే సాగుతున్నటువంటి అతిసామాన్యమైన  సందర్భం.
నీ ముఖాన్ని కప్పెట్టిన కాషాయరంగు ముసుగు
నన్ను పూర్తిగా మత్తులోముంచేస్తున్న తరుణమది.
నీవు ధరించిన మల్లె చెండు నాహృదయాన్ని
వశీకరించుకునే మంత్రాన్నేదో జపిస్తున్నట్లనిపిస్తుంది.
అదొక ఇచ్చి పుచ్చుకునేలా, రహస్యాలను పంచుకుంటూ
అనుభూతులనన్నింటినీ వృద్ధిచేసుకుంటున్న సంతోషసమయంకూడా!!

కొద్ది కొద్దిగా చిరుమందహాసాలు,సిగ్గులమొగ్గలు
మరికొన్నెమో తీయని చిలిపి తగాదాలు .
మనంధ్య నడిచేప్రణయం ఒకగీతమంత సులబమైనది.

వర్తమాన్నన్ని అతిక్రమిచనోపని భ్రమలు
అసాధ్యమైందేదోసాధించడంకోసం పడనటువంటి తపన.
ఆ సౌందర్యాన్నికతుక్కుపోలేని చాయాసదృశమైన సందర్భం.
గాఢాంధ కారంలోనయినా తడబడకుండా సాగే ప్రయణం.
మనమధ్య సాగుతున్నప్రణయం కేవలం సర్వసాధారణమేసుమా!!

శూన్యాన్ని అవధరించని మన సంభాషణా చాతుర్యం.
ఆశలకనంతంగా విసరబడి నిస్తబ్ధతకు ఆస్కారమివ్వని కరకమలాలు.

మనం మనసంతోషాలను బాధలబరువుక్రిందా నలిగిపోకుండా
కాపాడుకుంటూ వస్తున్నాంగదా!!

మనంధ్య నడుస్తున్న ప్రణయం కేవలం సాధారణమైనదేనని నా మనవి


[టాగూరు తోటమాలిలోని 16 వకవితకు స్వేచ్ఛానువాదం]