ప్రశ్నార్ధకంగా చూసే నీకళ్ళు
నన్ను అపేక్షరహితంగా చూస్తుంటాయెందుకని?
పున్నమినాటి చంద్రుని చూడగానే
 పులకలెత్తి ఎగసిపడే అలలుకూడా
అలా తీక్షణంగా చూసిన దాఖాలేమీ లేవు.
ఎందుకుమరి ఇందుకు పూర్తిగా భిన్నంగా నీ దృక్కులు
నన్ను అలక్ష్య భావంతో అలా సారిస్తూ కొనసాగడం?

ఆద్యంతంగా నా మనసులోని భావాలనన్నింటినీ
వొలిచి మరీ నీ ముందు నగ్నంగా నిలబెట్టాను.
అయినా నేను ఎప్పటికీ అపరచితగానే మిగల్చడం భావ్యమా?
అదేనేను ఒక వజ్రాన్నయివుంటే నీవెంతగా దాన్ని పగల గొట్టినా
ఒక్కోముక్కలోనూ నీ రూపమే నన్ను అలరిస్తూ వుంటావు!!
వాటినన్నింటినీ ఓ దండగా గుచ్చి నీ మెడలో హారంగా మలచి
చిరంతనానందంతో చివురులు తొడుగుతూ వుండే వాడిని.

నేనొక సుమాన్నయివుంటే దాన్ని తరువునుంచి త్రుంచి
నీ జడలో తురిమి సంతసిస్తూ కాలం గడిపే వాడిని.
ఇది వజ్రమూ కాదు, సురభిళ పరిమళసుమమూకను
ఇది సున్నితమైన ఓ హృదయమని గుర్తెరుగు అది చాలు.
దాని అనుపానాలన్నీ నీవెరుగనివా ప్రభూ?

ఈ ప్రణయ సామ్రాజ్యంలో ప్రధితుడవైన మహారాజువు నీవు.
ఈ ఆత్మనుగతమైన ప్రేమను కన్నీటి ప్రవాహాల్లో
కరగించాలని భావించమోకు ప్రభూ!!
సంతాపమైనా, సంతోషమైనా
అవధులు దాటి పోతున్నాయని గ్రహించు.

నీ కత్యంత సన్నీతంగా మెలగడమే జీవితానికి
సాఫల పురస్కారమని గుర్తించు.

[టాగూరు తోటమాలిలోని ఒక కవితకు నా అనువాదం]
=======================================