ఆవిడ సిం హాసనమనుకుంటూ మేము అనునుత్యం భావించే
కుర్చీ ఇవ్వాళ  ఖాళీగా దర్శనమిస్తున్నది.
అమె తన వ్యాయామ కేంద్రంగా గా భావించే కుట్టు మిషను
కునికిపాట్లు పడుతూ నిస్తాణగాకూర్చుంటున్నది.
ఆవిడనడయాడిన ప్రదేశమంతా బోసినవ్వుతో
పలకరిస్తూ కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్నది.
శ్రమైక జీవనం అందించే తీయందనాల
స్వేదఫలాలమాధురీ మహిమను
అమ్మేగా అక్షరాలా మాకు తినిపించి
అవగతమయేలా అనుభవింపజేసింది.
అమ్మంటే కనులకు కమ్మనైన
కాంతిపుంజమనీ అంతు అడ్డులనెరుగని
అనురాగ భావనా వీచికల నందించే
అనుభూతి సంద్రమనీ
అర్ధమయేలోపు అమ్మ కనుమరుగయి
కళ్ళకు చీకటి ఆకాశం చేరువయితే
ఆ వ్యదార్త జీవుల హృదయ ఘోష
కవితగా  లిఖించబడి చెవులకు సోకితే
అక్షరాలన్నీ అలుక్కుపోయి
అపురూపమైన అమ్మలమీద పాటలన్నీ
విషాదగీతాలై  వినిపించవా?


ఆవిడపెంచిపోషించిన ఈ ప్రాణాలన్నింటికీ
హృదయగతమైన విషాదాన్ని దాచుకునే
చోటుదొరక్క అది గుండెగొంతుకలోంచి కనులదాకా
పొంగి పొరలి,  జలపాతమై,  కుండపోతగా క్రిందకు దూకుతున్నది.

[ఊహతెలియని వయసులో అమ్మనుపోగుట్టుకున్నహృదయఘోష
అమ్మను పోగొట్టుకున్నాందరికీఅందుబాటులోకొచ్చి అనుభూతి గీతంగా
అంకితమైపోవాలన్న భావనతో]

----------------------------------------------------------------------