అతన్ని మొదటినుంచీ గమనిస్తునే వున్నాను.
దినం తెల్లవారకముందే పొగలుగక్కే కాఫీ
కప్పును నోటికి తగిలించుకుంటాడు.
సూర్యకాంతి ఎదురుపడకుండానే పనిమంతుడిలా
కార్యాలయానికి పరుగెడుతూ వుంటాడు.

అతన్ని నిరంతరం గమనిస్తూనే వుంటాను
పనినే ప్రత్యక్ష దైవంగా నమ్మే వారిలో
మొదటికోవలోనే ఎంపికవుతూ వుంటాడు.
తన కాలాన్నంతటినీ పనికే పరిమితంచేసి
ఉరుకులు పరుగులతో చెమటలు గక్కుతూ వుంటాడు.


పక్షుల యినా సరైన సమయానికి గూటికి చేరతాయన్న
ఇంగిత జ్ఞానం కూడా ఉన్నట్లు కనిపించదు.
కుటుంబం పట్ల విముఖతనే ప్రదర్శిస్తూ
ఎవ్వరయినాసరే విస్తుపోయేలా ప్రవర్తిస్తూవుంటాడు.


అర్ధరాత్రోపరాత్రోఇంతికి దిగబడి కస్తోకూస్తోనంజి

ప్రక్కమీదకు వాలిపోతాడు. పిల్లలేంచదువుతున్నరోకూడా
తెలుసుకోనిచ్చగించని పెద్దమనిషి తను.

జీవన్మృతుడికీ ఈయనగారికీ వ్యత్యాసం ఏదయినా వుందనుకోను.
జీవన ప్రమాణాల నన్నింటినీ మృత్యు గహ్వరంలొకి తోసేసి
అనవరతం సుఖజీవనం సాగిస్తూ వుంటాడు.

ఒకరోజుచూసాను మర్నాడూ గమనించాను.
మూడోరోజునుంచీ ముముక్షువునై పోయాను.

మౌన ముద్రలో వుంటూ ముభావాన్ని గౌరవిస్తూ
కాలం వెంట పరుగులుపెట్టడం మాని
ఎప్పుడో చదువుకున్న కాలజ్ఞానాన్ని నెమరువేస్తూ జీవిస్తున్నాను.

=============================================