మనసులో ఒక కవిగా నీ ప్రియుడు
ప్రణయాంజలి అనే ఉద్గ్రంధాన్ని
రచించాలని సంకల్పించాడు.
నా అజాగ్రత్త వల్ల అదికాస్తా
నీ కాలియందెలలకు చిక్కుకుని
తునాతునకల అవన్నీ పాటలుగా
 నీ పాదాలచెంతన జారిపడిపోయి
ఘూర్ణించడం మొదలెట్టాయి.

నేను గాఢంగా కూడబెట్టుకున్న
సంగ్రామ కధలన్నీ చేతుల్లోంచి
నీ నవ్వుల సునామీలో చెల్లా చెదరై
బొత్తి బొత్తీ   ఒక్కుదుటున
కన్నీళ్ళలోకి జారిపడి
మునిగిపోయాయి
 .

ఆనష్టాన్నంతా నీవే పరిహారంగా
చెల్లించాలి తప్పదు ప్రియా!!

నేనుచెప్పినవంతా అజరామరమైన
కీర్తినినామరణానంతరం
  సముపార్జంచలేవని నీవు
ముందస్తుగా భావించినట్లయితే
నన్ను చిరస్థాయిగా బ్రతికుండగనే చిరంజీవిగా
నిలబెట్టగల ఉపాయాన్ని నువ్వే యోచించు.


అ నాకు అప్పటిదాకా జరిగిన
నష్టాన్ని గూర్చి బాధపడను సరికదా
నిన్నుకూడా ఎప్పటికీ నిందించను.


[టాగూరు తోటమాలిలోని 38 వకవితకు తెలుగుసేత.]